Clematis (Powojnik)

Odpowiadamy na najczęściej zadawane pytania dotyczące uprawy powojników (pnączy Clematis). Dowiedz się kiedy sadzić, ciąć i nawozić powojniki.

Powojniki ulegają różnym chorobom powodowanym przez grzyby: mączniakowi prawdziwemu i fałszywemu, szarej pleśni, a także, spędzającemu hodowcom sen z powiek, uwiądowi.

Clematis – powojnik można przesadzać wtedy, gdy nie ma liści, a więc jesienią lub wiosną. Przed posadzeniem koniecznie.

Obecnie spotykamy się z próbami uprawy powojników w pojemnikach na balkonach. Trzeba od razu podkreślić, że powojniki nadają się do takiej uprawy tylko pod pewnymi warunkami. Zwykle pozostawiane na balkonach, mimo starannego okrywania, marzną nawet w łagodne zimy.

Okrywanie powojników na zimę Okrywanie roślin na zimę ogranicza się do luźnego ułożenia gałęzi świerkowych lub sosnowych u nasady roślin. Okrywa taka może być niekiedy zbyteczna, jeśli powojniki rosną w kępie krzewów, zwłaszcza zimozielonych

Powojników z podrodzaju Atragene nie tnie się wcale (prócz pierwszego cięcia po posadzeniu). Gatunki botaniczne i odmiany silnie rosnące tnie się jedynie co kilka lat, na przedwiośniu, gdy warstwa pędów na rusztowaniu jest zbyt gruba i trzeba odmłodzić rośliny.

Powojniki (clematis) nie znoszą wysokiego stężenia roztworu glebowego i dlatego stosowanie nawozów mineralnych należy ograniczyć na korzyść nawożenia organicznego. Nie łatwo też nawozić powojniki pnące obornikiem, gdyż okrywanie nim na zimę jest niedopuszczalne ze względu na łatwe uszkadzanie roślin oraz niebezpieczeństwo zagnieżdżania się gryzoni.

Korzenie powojników, a także pędy są często przegryzane przez nornice i myszy, dlatego po wyjęciu bryły korzeniowej z doniczki należy umieścić ją w siatce z tworzywa sztucznego. Można ostatecznie użyć siatki, w jaką pakuje się warzywa.

Powojniki należące do bylin i krzewów sprzedawane są obecnie przeważnie bez bryły korzeniowej (najczęstszy wyjątek stanowi Clematis durandii). Okres ich sadzenia przypada na kwiecień lub wrzesień—październik.

o robić aż do końca sierpnia, a między powojnikami ścielącymi się i pnącymi — aż do całkowitego zakrycia powierzchni przez pędy.

iększość gatunków oraz mieszańce i odmiany wielkokwiatowe są mało wytrzymałe na mróz. W ostre zimy przemarzają (z wyjątkiem korzeni) lub nawet giną.

Do około 1850 r. w Europie uprawiano przede wszystkim gatunki rodzime, a więc Clematis viticella i jego nieliczne odmiany (raczej drobnokwiatowe), Clematis alpina i Clematis flammula, ten ostatni ze względu na intensywny zapach kwiatów.

ene L. oraz Euclematis (comb. nova) [Clematis (L.)]. Podrodzaj Atragene obejmuje gatunki o pędach wyraźnie zdrewniałych, cienkich.

Powojniki należą do rodziny Ranunculaceae Juss. — jaskrowate, zaliczanej do rzędu Ranales Lindl. (Polycarpicae). Liście powojników są przeważnie złożone — trójlistkowe do nieparzysto pierzastych lub podwójnie pierzastych, wyjątkowo pojedyncze.