MALINA 'WILLAMETTE’

Opis odmiany

Malina 'Willamette’ to silnie rosnąca, średnio wczesna odmiana letnia, która wyróżnia się wyjątkowo aromatycznymi, ciemnoczerwonymi owocami. Roślina jest odporna na choroby pędów i korzeni, łatwa w uprawie i doskonale sprawdza się zarówno w przydomowych ogrodach, jak i w uprawie towarowej.

Odmiana owocuje na pędach dwuletnich, dlatego zaleca się przycinanie starych pędów po zbiorach, pozostawiając nowe przyrosty do owocowania w kolejnym sezonie.

Co wyróżnia malinę 'Willamette’?

• Aromatyczny smak: intensywnie malinowy, słodki aromat

• Łatwa pielęgnacja: odmiana niewymagająca, idealna dla początkujących

• Wysoka zdrowotność: dobra odporność na choroby pędów i systemu korzeniowego

• Silny wzrost: bardzo dobre przyrosty młodych pędów

• Uniwersalne zastosowanie: świetna do spożycia na świeżo, na dżemy, ciasta i przetwory

• Dobra zimotrwałość: bardzo dobrze znosi niskie temperatury

Owoce

Owoce maliny 'Willamette’ są średniej wielkości, okrągłe i intensywnie ciemnoczerwone. Ich wyjątkowo aromatyczny, słodki smak sprawia, że są szczególnie cenione do bezpośredniego spożycia oraz do przetwórstwa. Miąższ owoców jest delikatny, a zapach – intensywnie malinowy.

Dzięki swojej trwałości i stabilnemu kolorowi świetnie sprawdzają się również w transporcie i sprzedaży bezpośredniej. Owoce łatwo odchodzą od dna kwiatowego, co ułatwia szybki i czysty zbiór.

Termin dojrzewania owoców

'Willamette’ to odmiana owocująca w lipcu, zaliczana do grupy malin letnich

Owocowanie trwa od początku lipca do początku sierpnia, zależnie od warunków pogodowych i lokalizacji uprawy.

W odpowiednich warunkach klimatycznych i glebowych możliwe jest uzyskanie bardzo obfitych plonów. Z uwagi na wczesny termin owocowania, odmiana dobrze uzupełnia kalendarz zbiorów w gospodarstwach łączących różne typy malin.

Wymagania klimatyczne i glebowe / Stanowiska

Klimat jaki panuje na terenie Polski sprzyja uprawie maliny. Szczególnie dobre warunki panują w południowo-wschodniej części kraju, gdzie rzadziej występują długotrwałe ocieplenia w okresie zimy, zwiększające podatność na przemarzanie. W całej Polsce z powodzeniem mogą być uprawiane odmiany o małej podatności na przemarzanie pędów i pąków.

Malina udaje się najlepiej na glebie żyznej, średnio zwięzłej, o uregulowanych stosunkach powietrzno-wodnych. Gleby nieprzepuszczalne nie nadają się pod maliny ze względu na możliwość zalewania. Z kolei uprawa malin na glebach zbyt luźnych, piaszczystych, może wiązać się z problemami z dostarczeniem wody i składników pokarmowych. Płytki system korzeniowy maliny sprawia, że nawet krótkotrwała susza wpływa bardzo niekorzystnie na wzrost i owocowanie. Malina 'Radziejowa’ jest dość podatna na zamieranie roślin przy nadmiernej wilgotności gleby.

Odczyn gleby powinien być lekko kwaśny – zalecany poziom pH to 5,5 – 6,8 (niektóre źródła wskazują nawet 6,5-6,8). Gleby zbyt kwaśne można doprowadzić do odpowiedniej kwasowości, natomiast gleby zasadowe o PH powyżej 8 nie nadają się pod uprawę maliny.

Najlepszy stanowiskiem dla maliny jest łagodny stok o wystawie południo-wschodniej lub południowo-zachodniej. Pod uprawę malin nadają się również tereny płaskie, lecz jedynie takie gdzie nie występuje długotrwały mróz. Z kolei silny wiatr jest niekorzystny. Zwiększa on bowiem ryzyko przemarzania oraz wpływa na gorsze zawiązywanie się owoców.

Sadzenie

Malina 'Willamette’ najlepiej rozwija się na stanowiskach słonecznych lub lekko zacienionych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i o lekko kwaśnym odczynie (pH 5,5-6,8).

Sadzenie tej odmiany powinno odbywać się wczesną wiosną lub jesienią, kiedy warunki wilgotności gleby są optymalne. Rośliny należy umieszczać w odstępach 60-80 cm w rzędzie oraz 2-3 m między rzędami, co zapewnia odpowiednią przestrzeń do ich wzrostu i pielęgnacji.

Przed posadzeniem zaleca się wzbogacenie gleby w substancje organiczne, takie jak kompost lub obornik, a także wyrównanie jej odczynu w razie potrzeby.

Aby uzyskać stabilny wzrost pędów, wskazane jest zastosowanie podpór, takich jak rusztowania.

Dzięki odpowiedniej przestrzeni i przygotowaniu gleby, malina 'Willamette’ szybko się przyjmuje i odwdzięcza się obfitym plonem dużych, aromatycznych owoców.

Nawożenie

Maliny mają płytko rozmieszczony system korzeniowy, wymagają więc regularnego zasilania nawozami łatwo przyswajalnymi. Najprościej zastosować gotową mieszankę nawozową, zalecaną przez producenta dla danego gatunku.

Jeśli w rejonie uprawy gleba jest kwaśna, to wymaga wapniowania. Nie mniej jednak powinno się unikać stosowania nawozów wapniowych lub wapniowo-magnezowych bezpośrednio przed sadzeniem. Taki zabieg zalecany jest na minimum kilka tygodni wcześniej.

Istotnym elementem przygotowania gleby jest również nawożenie organiczne. Możemy zastosować obornik w dawce 40-50 t/ha. W przypadku braku obornika stosuje się nawozy zielone. Nawożenie mineralne powinno uwzględnić zasobność gleby w poszczególne składniki. W tym celu należy wykonać stosowną analizę gleby. Warto skorzystać z pomocy specjalistów.

Cięcie

Pierwsze cięcie wykonujemy na wiosnę (zaraz po posadzeniu roślin, jeśli sadzimy je wiosną). Tniemy wszystkie pędy przy ziemi. Jeśli malinę sadzimy jesienią, to takie cięcie wykonujemy wczesną wiosną. Dzięki temu uzyskamy sporą liczbę nowych pędów, które będą obficie owocować w kolejnym roku (lub nawet w tym samym roku – w przypadku odmian powtarzających owocowanie).

Starajmy się zachować wyraźną przestrzeń między poszczególnymi krzewami. Eliminacja pędów słabszych i nadmiernie zagęszczających zmniejszy ryzyko występowania chorób grzybowych, w tym szarej pleśni oraz poprawi wielkość owoców.

Odmiany maliny owocujące na dwuletnich pędach powinny być prowadzone w formie szpalerowej (w przeciwnym wypadku wykonanie zabiegów pielęgnacyjnych będzie znacząco utrudnione, a niekiedy niemożliwe). Najczęściej stosuje się szpaler pojedynczy lub podwójny. Opracowano również szpaler zmieniany, który łączy zalety obydwu form.