PORZECZKA CZARNA 'BEN ALDER’

Opis odmiany

Porzeczka czarna 'Ben Alder’ to odmiana szkocka, wyhodowana w wyniku skrzyżowania odmian 'Ben More’ z 'Ben Lomond’. Rośnie umiarkowanie silnie, pokrój zwarty. Pędy są liczne, średniej długości, dość sztywne. Odmiana wysoce odporna na amerykański mączniak agrestu, wrażliwa na antraknozę liści i rdzę wejmutkowo-porzeczkową.

Kwitnienie

'Ben Alder’ kwitnie dość późno, dzięki czemu nie jest narażony na wczesne przymrozki. Pąki średniej wielkości i duże, lekko odstające od pędów. Liście są średniej wielkości, barwy jasnozielonej.

Owoce

Owoce średniej wielkości, wyrównane. Dojrzewają równomiernie i nie osypują się – mogą wisieć nawet kilka dni po osiągnięciu dojrzałości zbiorczej.

Porzeczka czarna 'Ben Alder’ jest bardzo popularna w Wlk. Brytanii oraz innych krajach Europy, przede wszystkim uwagi na walory wizualne i smakowe tej odmiany. W Polsce, polecana przede wszystkim uprawy towarowej – stanowi idealne uzupełnienie odmiany 'Ben Lomond’. Owoce o dużej wartości przetwórczej, polecane do produkcji soku. Możliwy zbiór maszynowy.

Termin dojrzewania owoców

Odmiana 'Ben Alder’ dojrzewa dość późno – pod koniec lipca. Owocuje obficie i regularnie.

Porzeczka czarna najlepiej owocuje na jednorocznych przyrostach, tj. na pędach, które wyrosły w poprzednim roku z szyjki korzeniowej lub jako pędy boczne ze starych gałęzi. Na starszych częściach gałęzi wytwarzają się co prawda pąki i krótkopędy owocujące, ale ich udział w tworzeniu plonu, jest z każdym rokiem coraz niższy.

Wymagania glebowe / Stanowisko

Porzeczka czarna najlepiej rośnie na żyznych, dobrze przepuszczalnych glebach, bogatych w materię organiczną. Optymalny odczyn gleby to lekko kwaśny do obojętnego (pH 6,0–6,5), choć roślina toleruje również gleby lekko zasadowe.

Warto unikać podłoży ciężkich i podmokłych, które mogą prowadzić do gnicia korzeni.

Najlepsze plonowanie osiąga na stanowiskach słonecznych, choć toleruje również półcień. W pełnym słońcu owoce szybciej dojrzewają i mają wyższą zawartość cukrów. Chronione, ciepłe miejsce sprzyja lepszemu wzrostowi oraz ogranicza ryzyko przemarznięcia pędów zimą.

Przed sadzeniem warto wzbogacić glebę kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem, co poprawi jej strukturę i zasobność w składniki odżywcze.

Należy także unikać sadzenia porzeczek w miejscach, gdzie wcześniej rosły inne rośliny jagodowe, aby zminimalizować ryzyko chorób przenoszonych przez glebę.

Roślina ma stosunkowo płytki system korzeniowy, dlatego regularne nawadnianie w okresach suszy jest niezbędne do utrzymania dobrego plonowania.

Ściółkowanie podłoża korą, słomą lub kompostem pomaga zatrzymać wilgoć i ograniczyć rozwój chwastów.

Porzeczka czarna jest odporna na chłodniejsze warunki, jednak w rejonach narażonych na silne wiatry warto sadzić ją w osłoniętych miejscach lub przy podporach, co zapobiegnie łamaniu się pędów pod ciężarem owoców.

Cięcie

Pierwsze cięcie porzeczki

możemy wykonać zaraz po posadzeniu, aby ułatwić przyjęcie się roślin i przyśpieszyć tworzenie się krzewu. Taką decyzję należy podjąć na podstawie pokroju krzewu oraz ukorzenienia.

Przez pierwsze 3 lata

wykonujemy jedynie niewielkie cięcia sanitarne, polegające na wycinaniu pędów suchych, silnie uszkodzonych mechanicznie oraz leżących na ziemi, które łatwo się ukorzeniają.

Właściwe cięcie rozpoczynamy od 4 roku

i wykonujemy je przez następne lata. Ma ono charakter odmładzający, prześwietlający i sanitarny.

Oprócz pędów suchych, silnie uszkodzonych i leżących na ziemi, wycinamy pędy czteroletnie, to jest takie które już trzykrotnie owocowały.

Pędy te są najgrubsze, najsilniej rozgałęzione i mają najciemniejszą korę. Zwykle też są to pędy najbardziej pochylone na skutek kilkuletniego owocowania.

Kiedy ciąć porzeczkę?

Najlepszy termin cięcia krzewów porzeczki to przedwiośnie – koniec lutego i marzec, czyli przed rozpoczęciem wegetacji.

Na bardzo dużych plantacjach może być to zbyt krótki okres, dlatego cięcie rozpoczyna się wtedy zaraz po zbiorach i trwa do jesieni.